Samodzielna ocena starzenia się twarzy

Cztery rzeczy dzieją się jednocześnie i tylko jedna z nich dotyczy skóry. Kość ulega resorpcji, szczególnie wokół oczodołu i żuchwy, więc „rusztowanie” się kurczy. Głębokie poduszki tłuszczowe opadają, a powierzchowne zsuwają się w dół — dlatego policzki się spłaszczają, a fałdy pogłębiają. Napięcie mięśni się zmienia, co najbardziej widać jako pasma na szyi. Skóra traci kolagen i elastyczność, więc przestaje się obkurczać. Lifting twarzy koryguje opadanie; nie rozwiązuje utraty objętości ani jakości skóry, dlatego dobre plany zwykle łączą kilka metod.

Dobrze zaplanowany lifting przywraca tkankom pozycję, którą utraciły z wiekiem, co odbierane jest jako młodszy wygląd, a nie inny — klasyczna wartość to około dziesięciu lat. Operacje, które sprawiają, że ktoś wygląda inaczej, a nie młodziej, to te, które naciągają skórę na boki zamiast przemieszczać głębsze warstwy, lub dodają objętość tam, gdzie młoda twarz nigdy jej nie miała. Jeśli efekt wygląda na operowany, zwykle przyczyną jest technika lub nadmierne leczenie, a nie sama operacja.

Mogą skutecznie radzić sobie z wczesnymi zmianami i rzeczywiście przesunąć moment rozmowy o operacji, zwłaszcza uzupełnianie objętości i konsekwentna ochrona przed słońcem. Nie są jednak w stanie unieść utrwalonej wiotkości, a w pewnym momencie dalsze dodawanie objętości do opadającej twarzy sprawia, że wygląda ona ciężej, a nie młodziej. Uczciwe podejście to uznanie, że leczenie niechirurgiczne jest świetne, gdy problemem jest objętość i tekstura, i przestaje być rozwiązaniem, gdy problemem staje się pozycja tkanek.